ระยะสองสามวันมานี้ มีเหตุการณ์ในบ้านให้เกิดการถกเถียงกันด้วยประเด็นร้อนฉ่าๆยิ่งกว่าผัดผักบุ้งไฟแดง นั่นคือ…
“เจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ลบุกเข้ายึดพื้นที่ของส้มตำ ควรตัดสินกรณีพิพาทนี้อย่างไร?” คู่กรณีแบ่งออกเป็นสองฝ่ายคือฝ่ายชายในบ้านทั้งสองคนผนึกกำลังเข้าข้างหนูส้มตำและฝ่ายเจ้าหญิงหรือ”ยัยหญิง”กับผู้เขียน ส่วนน้องแมวสองตัวไม่สนับสนุนฝ่ายไหนขออยู่แบบเป็นกลางเหมือนประเทศสวิสเซอร์แลนด์ จ้องอยู่อย่างเดียวว่าฝ่ายไหนเสริฟอาหารมา ก็จะรับหมดไม่เกี่ยงทั้งนั้น เหมือนธนาคารที่ประเทศสวิสเซอร์แลนด์พร้อมรับเงินฝากทุกสกุลทั้งฝ่ายประเทศเสรีทุนนิยมและฝ่ายสังคมนิยมคอมมูนิสต์
เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่าหลังจากที่ผู้เขียนพยายามใส่เสื้อกันหนาวให้ยัยหญิงเป็นครั้งที่แปดร้อยห้าสิบกว่าๆ ก็ต้องยกเลิกความพยายามชั่วคราว เพราะไม่ว่าจะทำยังไงยัยหญิงจะต้องหาวิธีให้เสื้อหลุดออกไปจากตัวให้ได้ หมาอะไร(วะ)ชอบนุ่งลมห่มฟ้าเป็นอาจิณ หนาวแสนหนาวยังไง ยัยหญิงต้องสลัดเสื้อผ้าที่ใส่ให้อย่างไม่แยแส เอาล่ะเหนื่อยจนซี่โครงบานกับเจ้าบีเกิ้ลจอมดื้อตัวนี้แล้ว ต้องพักสักหน่อย กะว่าจะหาวิธีอื่นมาลองใหม่ คืนนั้นหนาวมาก ยัยหญิงกับส้มตำมีกรงนอนคนละกรง ถึงแม้เป็นกรงแต่ก็สามารถเปิดประตูไปมาหากันได้ตลอด ทั้งสองมีที่รองนอนอย่างครบถ้วนกันความหนาว แต่พอเช้าขึ้นเหตุการณ์ปะทุขึ้นทันทีเมื่อหนุ่มฝรั่งในบ้านเห็นเจ้าหญิงเข้าไปยึดด้านในสุดของกรงของส้มตำ โดยยัยหญิงปล่อยกรงตัวเองทิ้งไว้ชั่วคราวหรือทิ้งแบบถาวรก็ไม่ได้ระบุเจตนารมณ์ ส่วนส้มตำก็ทำหน้าที่ต้อนรับโดยไม่ขับไล่เจ้าหญิงแต่ประการใด แถมตัวเจ้าส้มตำนอนกั้นข้างหน้ากรงเพิ่มความอุ่นให้ยัยหญิงนอนหลับอย่างอบอุ่นในคืนที่หนาวเย็นยะเยือก ทุกอย่างไม่น่าเป็นปัญหา แต่ทว่าทั้งสองชายไม่เห็นด้วยกับการที่เจ้าหญิงเข้าไปยึดพื้นที่ของส้มตำอย่างเงียบเชียบ การเจรจาในบ้านจึงเริ่มตรึงเครียด…และเครียดมากขึ้นเมื่อหนุ่มฝรั่งยื่นขอเสนอแกมบังคับ
“เธอต้องไปจัดการให้เจ้าหญิงกลับมานอนที่กรงเดิมให้ได้ เพราะไม่งั้นส้มตำจะไม่มีที่นอนเป็นของตัวเอง” เสียงชายใหญ่ในบ้านโหวกเหวกในตอนเช้ามืดที่เหน็บหนาว ปลุกทุกคนใบบ้านตื่นมาเครียดกับเหตุการณ์ แถมคนข้างบ้านก็ต้องตื่นด้วย โชคดีที่ไม่มีก้อนหินบินมาลงหลังคาบ้าน เพื่อต้อนรับอรุณรุ่ง
“หยกก็เห็นด้วยนะ เจ้าหญิงชอบเอาเปรียบส้มตำประจำเลย” ชายน้อยในบ้านเสริมขึ้น ทั้งๆยังง่วงงัวเงีย ขี้ตายังติดกรังอยู่เลย
“ในเมื่อส้มตำยินยอมให้ยัยหญิงเข้าไปพักเอง จะให้ฉันทำไงล่ะ? แล้วก็ไม่แปลกอะไรตรงไหนนี่ ใครจะนอนกรงไหนก็ตามสะดวกสิ เธอสองคนจะมาเดือดร้อนอะไรกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ”
“ไม่ได้นะ เธอน่ะตามใจเจ้าบีเกิ้ลซะเคยตัว ดูสิเดี๋ยวนี้เจ้าหมาตัวนี้ไม่ฟังใครเลยนอกจากเธอคนเดียว บางทีฉันเรียกไม่รู้กี่สิบครั้ง ยังทำเป็นยืนเฉยไม่รู้ไม่ชี้และไม่มาตามที่ฉันสั่ง” ชายใหญ่ยังไม่มีทีท่ายุติข้อขัดแย้ง
“ฉันไม่ได้ตามใจใครมากกว่าใคร ฉันก็รักหมาแมวทุกตัวเท่าๆกันนั่นแหละ เธอก็รู้อยู่แก่ใจ ทำไมจะต้องมากล่าวหากันด้วย? อย่าลืมสิเจ้าหญิงอายุยังน้อยกว่าใคร แถมขนก็สั้นกว่าส้มตำ เวลาหนาวก็ต้องรู้สึกหนาวกว่า แค่หมาเปลี่ยนกรงนอนแค่นี้ทำเป็นเรื่องใหญ่”
“แต่เจ้าหญิงของเธออ้วนกลมจนจะเป็นหมูน้อยอยู่แล้ว หนาวแค่นี้ทำไมจะทนไม่ได้?” ชายใหญ่ตั้งปุจฉาที่น่ากวนประสาท โดยเฉพาะคำว่า”หมูน้อย”ที่เขาใช้เรียกแทนตัวยัยหญิง ทำให้ผู้เขียนรู้สึกว่าระดับอุณหภูมิของอารมณ์ร้อนฉ่าทันที
“จริงด้วย เจ้าหญิงอ้วนจนจะวิ่งไม่ไหวอยู่แล้ว” ชายเล็กแหลมเข้ามาสนับสนุนชายใหญ่ โห…ดูสิทั้งสองชายเล่นช่วยกันรุมเลยนี่หว่า
“เรากำลังพูดถึงเรื่องหมา ห้ามเอาเรื่องหมู หรือคำว่าหมูเข้ามายุ่งได้ไหม? แล้วก็พูดทีละคน ไม่ต้องมาตั้งวงคอรัสประสานเสียง ฉันฟังได้ทีละคน ถ้าพูดปนกัน ฉันจะฟังแบบผ่านหูซ้ายทะลุหูขวาและไม่ได้ยิน” ผู้เขียนเริ่มเดือดจัด
“เธอต้องยอมรับความจริงสิว่าเจ้าหมูบีเกิ้ล โอ้..ขอโทษ!เจ้าหมาบีเกิ้ลตัวนี้ชอบทำอะไรตามใจตัวเองตลอด บางทีก็แย่งอาหารของส้มตำ บางทีก็ขู่แมวทั้งสองตัว เวลาให้อะไรก็รีบเอาของตัวเองไปซ่อนก่อน แล้วมาแย่งของส้มตำกินจนหมด ถึงค่อยไปคาบเอาของตัวเองออกจากที่ซ่อนนอนกิน อย่างสบายอารมณ์ ฉันเห็นมากับตาหลายหน ไงๆเธอก็ต้องจัดการฝึกอบรมเจ้าบีเกิ้ลตัวนี้ให้ได้ นิสัยเกเร ฉลาดแกมโกงแบบนี้ฉันไม่ชอบ” ชายใหญ่ร่ายยาว
“แล้วเธอจะให้เจ้าหญิงฉลาดแกมโง่หรือไง เธอถึงจะชอบ?”
เมื่อต่างฝ่ายต่างหาข้อยุติไม่ได้ จึงต้องแบ่งฝ่ายอย่างที่เกริ่นมาข้างต้นนั่นแหละค่ะ
ฝ่ายเจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ลแม้มีกำลังน้อยกว่า แต่เข้ายึดฐานเสบียงอาหารไว้ได้ก่อน จึงได้เปรียบฝ่ายตรงข้าม เราทั้งสองกินอาหารกันเต็มอิ่มตลอดวัน เพราะถือคติในการทำศึกว่า”กองทัพต้องเดินด้วยท้อง” ฉะนั้นการเจรจาสงบศึกจึงมีขึ้นในช่วงอาหารมื้อค่ำ เพราะฝ่ายสนับสนุนเจ้าส้มตำทนนั่งกลืนน้ำเปล่าแกล้มกับอากาศมาตลอดวันแล้ว และไม่สามารถทนได้อีกต่อไป สรุปก็คือเจ้าหญิงเดอะบีเกิ้ลมีสิทธ์อันชอบธรรมที่จะเลือกนอนกรงไหนก็ได้ แล้วแต่ความพอใจและสมัครใจ โดยที่ชายหนุ่มทั้งสองสัญญาจะไม่ปริปากบ่นพร่ำอะไรอีกเด็ดขาด…สาธุ
