นาทีแห่งการจากลาปี2554กำลังจะมาถึง…หลายๆคนเริ่มต้นการCount downกันแล้ว เพื่อลุ้นการมาถึงของปี 2555 ให้มาถึงเร็วๆ แต่ยังมีผู้คนที่ยากไร้อีกหลายล้านคน ไม่มีกะจิตกะใจจะรับรู้อะไรทั้งนั้น ไม่เค้าท์อะไรทั้งนั้นไม่ว่าดาวหรือเดือน เพราะแค่เค้าท์จำนวนตัวเลขดอกเบี้ยเงินกู้ของปีเก่าที่กำลังจะผลิบานสลอนให้เชยชมทันทีในวันใหม่เดือนใหม่และปีใหม่ ก็พาลจะหมดแรงเค้าท์แล้ว….
พูดถึงของขวัญปีใหม่….เศรษฐีทั้งหลายสามารถใช้เงินเนรมิตรบรรดาสรรพสิ่งทั้งหลายที่เขาปรารถนาให้ได้แค่ในพริบตาเดียว รถเก๋งคันใหม่เอี่ยม…คอมพิวเตอร์รุ่นล่าสุด…แหวนเพชรเม็ดเท่าไข่ห่าน….หรือว่าอยากได้เสื้อผ้าราคาแพงระยับด้วยฝีมือดีไซด์เน่อร์ระดับแนวหน้าสุดในวงการแฟชั่น? ที่พอใส่เข้าไปแล้วดูเหมือนเพิ่งกลับมาจากการห้ามหมากัดกันเพราะชายผ้าดูขาดรุ่งๆริ่งๆ เหมือนวิ่งหนีหมาด้วย แต่ไม่พ้นเลยโดนหมางับชายผ้าเข้าให้ จึงเป็นที่มาของตำนานการดีไซด์แฟชั่นประหลาดๆราคาแพงลิบ หรือว่าอยากๆได้อะไรล่ะว่ามาเลย…เงินฟ่อนในมือเศรษฐีพร้อมที่จะแลกมาได้ทันที….แต่บรรดาขอทานและผู้เร่ร่อนไร้บ้านทั้งหลาย ต่อให้พวกเขาพริบตาเป็นพันๆครั้งก็ยังเห็นเพียงความว่างเปล่าที่อ้างว้างอย่างจับใจ….หาแค่เศษอาหารจะกรอกเพียงครึ่งกระเพาะเพื่อประทังชีวิตอยู่ให้ผ่านพ้นไปแต่ละวันก็แทบจะเลือดตากระเด็นอยู่แล้ว……
ในนาทีที่เศรษฐีเปิดแชมเปญฉลองรับขวัญวันปีใหม่อยู่ในคฤหาสน์หรูๆอย่างสุขสราญใจท่ามกลางสมาชิกครอบครัวและญาติมิตรเพื่อนฝูงพร้อมหน้า….แต่ขอทานผู้ดายเดียวกำลังเดินเร่ร่อนไปตามถนนทุกตรอกและซอกซอย หาก็อกน้ำประปาข้างถนนเปิดใส่ปากเพื่อดับความกระหายหลังจากการเดินทางอันไร้จุดหมายที่แสนเหนื่อยล้ามาตลอดวัน….และพยายามใช้อุ้งมือทั้งสองกอบน้ำจากก๊อกล้างรอยคราบฝุ่นควันและเหงื่อไคลปนกันเป็นคราบดำตามเสื้อผ้าและร่างกาย..อย่างน้อยความเย็นฉ่ำของน้ำก็ช่วยคลายความเหน็ดเหนื่อยให้สดชื่นขึ้นได้บ้าง…แม้สักนิดก็ยังดี…
ในขณะที่หลายๆคนกำลังเฮฮามองฟ้าเค้าท์ดาวน์นับนาทีไล่ปีเก่า….แต่จะมีใครสักกี่คนหนอ? ที่พร้อมจะแบ่งปันรอยยิ้ม…ความสนุกสนานเหล่านั้น…ความคิดถึงและความห่วงใยให้กับเพื่อนมนุษย์อีกหลายๆคนที่กำลังนั่งเหม่อลอยมองฟ้าอย่างไร้ความหวังข้างถนน…. ใต้สะพานลอย….หรือสถานีโดยสารขนส่งในเมืองใหญ่ๆ…พวกเขาเหล่านั้นยังมองไม่เห็นแม้แต่แสงดาวที่จะส่องสว่างนำทางให้เดินต่อไปในคืนจากลาปีเก่าเพื่อไปก้าวสู่เช้าวันปีใหม่…..
ปีเก่า หรือปีใหม่…ชีวิตเหล่านี้ก็ยังโดดเดี่ยวเดียวดายและถูกมองอย่างไร้ความหมายเหมือนเดิม….
โอ้…เจ้านกขมิ้นน้อย…เจ้าเหนื่อยอ่อนร่อนเร่..ร้างรวงรัง….อยู่กับความหวังที่เคว้งคว้างเลือนร้างไกล………ปีเก่าหรือปีใหม่ ชีวิตก็ยังยากไร้ไม่เปลี่ยนแปลง….
ขอบคุณพี่อ้อยสำหรับเมลล์ส่วนตั๊ว..ส่วนตัว ถ้ามีโอกาสจะเเวะมาโพส์เรื่องที่เขียนเอาไว้บ้างเเน่ๆค่ะ
ยินดีเสมอจ้ะจิมมี่ เขียนมาได้เลย ว่าแต่อากาศทางโน้นเป็นไงบ้าง? หนาวไหม? ทางพี่ทั้งฝนทั้งหิมะว่ากันให้จ้าล่ะหวั่นเลย
พี่อ้อย
จิมมี่จาก เบอร์มื่งเเฮมค่ะ โง่อยู่เป็นนาน น่าจะsearch หา พี่อ้อยตั้งนานเเล้วก็ไม่ได้ทำ พอเจอบล็อกของพี่เลยอ่านซะตาลาย ต้องไปเพิ่มเลนส์เป็นเเว่นขยายเเล้วมั้ง ส่งอีเมลล์ไปหาพี่อ้อยตาม คำที่คุณขอมา เเต่เห็นว่าพี่อ้อยเงียบไป เลยตามมารังควานกันเเบบ ไฮเทค เรื่องที่พี่อ้อยเขียน อ่านสนุกค่ะ
จิมมี่ที่คิดถึง
แปลกใจระคนตื่นเต้นที่เห็นจิมมี่มาเคาะประตูบล๊อค…เชิญๆๆๆเชิญเข้ามานั่งดื่มน้ำชากันก่อนเป็นไง
พี่ก็งงนะที่จิมมี่บอกว่าส่งเมล์ไปหาพี่ แต่ทำไมไม่มีในอินบล๊อคของพี่ล่ะหวา? นั่งตะลุยค้นอยู่นาน
โน่นแน่ะ ไปแอบอยู่ที่สะแปมโน่นแน่ะ เกือบไปแล้วสิเนี่ย เกือบไม่ได้อ่านเมล์จิมมี่ ต้องขอโทษ(แต่ไม่ขอโพย)นะที่ทำให้จิมมี่รอนานๆ ใจเย็นๆและเย็นใจได้ พี่จะส่งเมล์ส่วนตัวตามมาเม้าท์ด้วยจ้ะ แล้วมาแวะเวียนเยี่ยมเยียนกันอีกนะจ๊ะ